"Διηλθομεν δια πυρός και ύδατος, και εξήγαγε ημάς εις αναψυχή",λέει ο ψαλμωδός...
Ένα μόνιμο επίμονο δάκρυ που χωρίς οίκτο καίει, τις άκρες των ματιών μου.Είναι ότι
περισσεύει από το δάκρυ της ψυχής, που ανήμπορη κλαίει,γιατί δεν έχει απάντηση.
Πως ο πόνος αργά αλλά σταθερά ,σκοτώνει την διάθεση για Ζωή, σε μια γυναίκα παλικάρι;
Δεν είναι όμως ο πόνος κατάρα, αλλά Ευλογία, καταλύτης, άφεση, συγχώρηση, υπόσχεση, υπόθεση, ελπίδα, βεβαιότητα, κατάκτηση, και τελικά δικαίωση!
Δεν γράφω με τον ίδιο τρόπο που μιλάω, πασκίζω όμως να γράψω όπως σκέπτομαι. Μου φαίνομαι
γελοίος που προσπαθώ να φανταστώ τον πόνο! Τον... πανικό, και την απόγνωση που προκαλεί, σε όσους
τον βιώνουν, στους θαλάμους του ΑΝΤΙΚΑΡΚΙΝΙΚΟΎ σήμερα Χριστούγεννα 2010!
Ξαναγεννημένε μικρούλη Κύριε, φέρε σ' αυτούς την Χάρη σου.
Ανάποδος...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου