ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΟ ΤΡΙΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ

 

                                                                                                                                                                            ΧΑΜΗΛΗ… ΠΤΗΣΗ

Την άγγιξα χωρίς φόβο, περάσαμε από το παραπέτο της σκηνής και βγήκαμε! Νύχτα βαθιά ακόμη, πάνω τ’ αστέρια ολόφωτα, χαμηλωμένα, φώτιζαν μ’ ένα περίεργο ΡΟΖ φως την χαμηλή μας πτήση, λίγο κάτω απ’ τον θόλο των δένδρων.  Πέρα απ’ το σύρμα της περίφραξης, η φωνή του κούκου ακούστηκε, θλιμμένη, μονότονη, μυστηριώδης "κου-κου- κου-κου".  Σε μονοπάτι μυστικό φτιαγμένο απ’ των αγριμιών το πήγενε-έλα, περνούσα πετώντας ανάλαφρα, (κρατώντας την νεράιδα μου, από το χέρι) μαζί με το αεράκι το νυχτερινό, χωρίς να μας εμποδίζει η πυκνή βλάστηση!

Αργό, νωθρό, κ’ αδέξιο το σώμα μου, έμεινε πίσω να… κοιμάται στην σκηνή, την φθορά του χρόνου προσπαθώντας να νικήσει...μάταια.  Μου μίλησε χωρίς ήχο!  Την άκουσα ξεκάθαρα! « Άκου μικρό αγόρι, τώρα θα πάμε πιο ψηλά, να μην φοβάσαι, αυτό είναι ένα ταξίδι μες το χρόνο της ζωής σου! Θέλεις βέβαια να δεις το μέλλον σου»?  Ναι ναι θέλω πολύ της αποκρίθηκα με φωνή αποφασιστική, που…δεν έμοιαζε με την δική μου!

Ανεβήκαμε ψηλότερα, τώρα έβλεπα κάτω (σαν χαλί πυκνουφασμένο το δάσος, αλλά και την θάλασσα, φωτισμένα μ’ αυτό το ΡΟΖ φως  με κάθε λεπτομέρεια!   «Πρέπει να ξέρεις συνέχισε…ότι θα σε γυρίσω πίσω πριν χαθεί αυτό τ’ αστέρι!»  Και μου έδειξε ένα μεγάλο αστέρι κρεμασμένο σαν λάμπα στην μεριά της Ανατολής, που ξεχώριζε απ’ όλα τ’ άλλα!

Η φωνή του κότσυφα, τραγούδι ερωτικό και κάλεσμα στο ταίρι του, με ξύπνησε το χάραμα, τέλειωσε τ’ όνειρο!  Έψαξα την νεράιδα κλείνοντας τα μάτια μου πάλι, προσπάθησα να ξανακοιμηθώ με την ελπίδα να την δω λίγο ακόμα…, χωρίς αποτέλεσμα.  

Βγήκα έξω απ’ την σκηνή, οι σκιές της νύχτας έφευγαν βιαστικά, θαρρείς κυνηγημένες εμπρός στο άρμα του ήλιου που σε λίγο θ’ άρχιζε να καλπάζει στο καθημερινό του ταξίδι.  Πέρα στην ανατολή τρεμόπαιζε αχνοφέγγοντας, χωρίς δύναμη τ’ αστέρι το πρωινό.  Η θάλασσα γαλάζια κ’ απέραντη ελάχιστα ξεχωρίζει απ’ τον πρωινό ουρανό που την σκεπάζει σαν τεράστιο σεντόνι διακριτικά, μέχρι να ξυπνήσει κ’ εκείνη! Χώθηκα πάλι κάτω από τα σκεπάσματα στο ράντζο μου, σκεπτόμενος τ’όνειρο και την… νυχτερινή μου βόλτα.

Μερικές φορές λοιπόν το ξύπνημα σε γλυτώνει από κάποιους εφιάλτες και αμέσως σκέπτεσαι με ανακούφιση ότι ήταν ένα κακό όνειρο!  Άλλες φορές όμως το ξύπνημα σου παίρνει την ευτυχία! Τότε πάλι και το πιο όμορφο καλοκαιριάτικο  πρωινό μοιάζει με... συμφορά!

Συνέχεια…