ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ

                                                                         ... ΝΕΡΆΙΔΑ

                                                                                                                                                                                  

Δεν άργησαν να  φανούν οι πρώτοι,(ομαδάρχες) κρατώντας από μια χύτρα αλουμινένια που γυάλιζε πεντακάθαρη, το σερβίρισμα άρχισε! Κόπασαν οι θόρυβοι  και η περιέργεια (για το τι είναι το φαγητό) κυριάρχησε…για λίγο μόνο.  Να και ο δικός μας ομαδάρχης, που άρχισε το σερβίρισμα με την επιδεξιότητα…σερβιτόρου!  Σαλάτες, φρούτα, ψωμί φρέσκο συνόδευαν το κύριο πιάτο, που σχεδόν πάντα ήταν κρέας! Δεν θέλω να κάνω συγκρίσεις μ’ αυτά που τρώγαμε (οι περισσότεροι φαντάζομε) στα σπίτια μας, πάντως έμοιαζε να θέλουν να μας δώσουν, όλες τις θερμίδες και τα θρεπτικά στοιχεία που δεν είχαμε πάρει σαν νεογνά και σαν νήπια!  Δύο ώρες ύπνος μετά το φαγητό, μέχρι τις πέντε.  Έπειτα ετοιμασία για επιθεώρηση στις έξη.  Υποστολή σημαίας στις επτά, και βραβείο στην καθαρότερη σκηνή. Οκτώ βραδινό φαγητό, κ’ ύστερα ομαδικά παιχνίδια μέχρι ώρα δέκα που ακούγαμε το σιωπητήριο καμπανάκι.  Στις ένδεκα σταμάταγε η γεννήτρια να δίνει ρεύμα ηλεκτρικό, τα φώτα έσβηναν και το σκοτάδι της εξοχής έπεφτε πυκνό σε όλη την κατασκήνωση!

Μια λάμπα θυέλης αχνοφέγγει στην σκηνή  χαμηλωμένη απ’ τον ομαδάρχη μας, πριν μας πει «καλή νύχτα».  Μας είπε ακόμα να τον ξυπνάμε,  « αν κάποιος  θέλει να πάει στην τουαλέτα και φοβάται!».  Από  την πρώτη ημέρα ήδη είχε κερδίσει την εμπιστοσύνη μας, φίλος, αδελφός, μητέρα, πατέρας, όλα γ’ εμάς  ο καλός μας ομαδάρχης! Δεν είχα ύπνο και κοιτούσα ξαπλωμένος τους πάνινους τοίχους και την οροφή της σκηνής, την μόλις από την λάμπα φωτισμένη.  Μας προστάτευε ιδανικά χωρίς να μας ξενίζει και να μας αποστερεί, τις μυρωδιές και τους ήχους της εξοχής, αυτό το όμορφο καλοκαιριάτικο βράδυ.  Οι γρύλοι, και κάποιοι πεισματωμένοι τζίτζικες στους γνωστούς ρυθμούς και κώδικες μυστικούς, συνομιλούν φωναχτά χωρίς να ενοχλούν.  Η θάλασσα αχνοσβήνει τους δικούς της ήχους, στους βράχους και τις αμμουδιές της παραλίας.

Ένα ελαφρύ αεράκι περνά αγγίζοντας τα γυρτά πεύκα, που ριγούν θαρρείς σ’ αυτή την νυχτερινή δροσιά. Η λάμπα χαμηλώνει από μόνη της το λιγοστό της φώς, πιο ύστερα που θα έχουν όλοι κοιμηθεί, σκέπτομαι να βγω έξω μέχρι τις τουαλέτες, έτσι θα δοκιμάσω και τον φακό που έφερα μαζί μου, ο ύπνος όμως ήρθε ποιο γρήγορα!

Μέσα από τον πάνινο τοίχο της σκηνής περνώντας, στάθηκε δίπλα μου χαμογελώντας η καλή μου η νεράιδα. « Έλα μαζί μου, κ’ εγώ ζητώ παρέα αυτή την νύχτα, πιάσε το χέρι μου, θα σε οδηγήσω εκεί που θέλεις, μην πάρεις τον φακό... δεν σου χρειάζεται».

Συνέχεια…