ΣΤΟ ΠΕΔΊΟ ΒΟΛΉΣ
Το τσάι το πρωί σερβίρεται στην καραβάνα (με την κουτάλα απ’ ευθείας απ’ το καζάνι που βράζει) και μου χρησίμευε στην αρχή, να βγάζει τα λίπη της, που δεν έβγαιναν με τίποτα!
Σήμερα πήραμε όπλα καινούργια (Μ1)! Ότι καλύτερο αυτή την εποχή. Στο πεδίο βολής οι ασκήσεις από θέση όρθια και πρηνή, αντίκρισα τον στόχο μερικές εκατοντάδες μέτρα απέναντι, πίεσα την σκανδάλη με την ευχή να ήταν εκεί οι εκπαιδευτές μου! Σύννεφο από σκόνη, πλάι στους στόχους τους κριμένους! Συνέχισα να ρίχνω ώσπου πετάχτηκε ο γεμιστήρας έξω, και το κλείστρο σταμάτησε τον τρελό του πήγαινε έλα στο ανοιχτό. Παύσατε Πυρ- Αποθέσατε η φωνή του εκπαιδευτή από πίσω μου σφυριχτή. Άφησα το όπλο κάτω και σηκώθηκα, καθάρισε στο μεταξύ το σύννεφο σκόνης, και βλέπω τα ξύλινα πόδια του στόχου τσακισμένα και τον ίδιο τρύπιο, σκισμένο, κόσκινο. Μπράβο φώναξε ο εκπαιδευτής κοιτώντας με τα κιάλια.
Εσύ Αθηναίε μαγκάκι ρίχνεις καλά! Πώς να του εξηγήσω ότι δεν έβλεπα τον στόχο απ’ την σκόνη, και πως νόμιζα ότι έχω αυτόν εκεί απέναντι? Ας είναι έγινα φίρμα στο εξής, έξω από την γραμμή, έριχνα ότι φυσίγγια απέμεναν στο τέλος εκτονώνοντας το μίσος μου. Αυτός ο στούρνος μου έμαθε ότι για να πετύχεις τον στόχο, χρειάζεται το μίσος! Όσο και το όπλο! Και στο στρατό και στην Ζωή.
Συνέχεια…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου