ΤΟ ΤΑΞΊΔΙ...
Σταθμός (τραίνου) Λαρίσης, ανακατεύτηκα με πολλούς αγνώστους υποψήφιους, προσπαθώντας ν΄ακούσω τ' όνομα μου για επιβίβαση. Δυο ένστολοι διάβαζαν δυνατά ένα κατάλογο, και τσεκάριζαν με κάθε παρών ένα λευκό χαρτί,( έμοιαζε εισιτήριο) που κρατούσαμε όλοι στο χέρι. " Φύλο Πορείας" με προορισμό τον Άραξο, βλέπε "κόλαση"! Κάθισα κοντά στο παράθυρο, το τραίνο ξεκίνησε μ’ένα δυνατό κούνημα προς τα εμπρός σφυρίζοντας πένθιμα νύχτα ακόμη, γεμάτο νιάτα που γελούσαν, αστειεύονταν, αμήχανα φοβισμένα σ’ένα ταξίδι που δεν είχαν επιλέξει αλλά έπρεπε!
Στο χέρι μου αριστερά κοιτάζω μια βέρα φαρδιά χρυσή, στο δεξί χέρι ένα δακτυλίδι
με μαύρη τετράγωνη πέτρα, δώρο από την Τατιάνα την αρραβωνιαστικιά μου. Δεν
ήταν και η καλύτερη στιγμή για να την σκέπτομαι, όμως η σκέψη αυτή τώρα μου ζέστανε την ψυχή και το κορμί για λίγο. Έφυγε αποδιωγμένη (από αυτή) κοιτάζοντας με, με τα όμορφα παιχνιδιάρικα μάτια της έκπληκτη!
Ο ήχος από τις ρόδες και τα έμβολα του τραίνου κτυπούσαν ρυθμικά, (και ο θόρυβος τους επέστρεφε με δύναμη στ’αυτιά μου) παίρνοντας με μακριά, απ’ ότι γνώριζα και αγαπούσα χωρίς οίκτο, χωρίς απάντηση στο ερώτημα: γιατί πρέπει το μέλλον σ' ένα αγόρι είκοσι χρονών, ν’αρχιζει μετά τον στρατό; Αυτό το μετά μοιάζει τόσο μακρινό!
Δεν λέει να ξημερώσει αυτή η νύχτα, άρχισε να βρέχει, ώρα για ένα απολογισμό...
Συνεχίζεται...
Συνεχίζεται...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου