ΛΊΓΟΣ ΕΛΕΎΘΕΡΟΣ ΧΡΌΝΟΣ
Κουρεμένος (εγώ ο ροκάς) γουλί μέσα στην στολή με τα φαρδιά και μακριά μπατζάκια του παντελονιού μου, με μπότες και καπέλο δίκοχο μεγάλο, άγνωστος μέσα σ' αγνώστους στην μέση του πουθενά! Πίσω στον τοίχο του θαλάμου, που επί τέλους έμαθα να τον βρίσκω εύκολα, νιώθω ευτυχισμένος με λίγο ήλιο που κατάφερε να φανεί μέσα από τα γκρίζα σύννεφα. Άναψα ένα τσιγάρο, είναι απίστευτο με πόσο μικρά και ασήμαντα πράγματα μπορούμε να νοιώθουμε έτσι ωραία!
Το στρατόπεδο είναι τεράστιο! Το Διοικητήριο στην μέση (κτιστό κτήριο) και σε ακτινωτή διάταξη οι θάλαμοι και τ' αποδυτήρια των στρατιωτών, η τραπεζαρία, και τα μαγειρεία όλα μαζί μια πολιτεία, χωρίς ίχνος ομορφιάς. Ένας στενός ασφαλτωμένος δρόμος, μέσα από τα σύρματα της περίφραξης, κυκλικός όσο μπορούσα να βλέπω, άρχιζε και τέλειωνε στο μεγάλο φυλάκιο της κεντρικής πύλης. Μικρές πινακίδες σε σχήμα βέλους παντού έδειχναν προς την λέσχη Αξιωματικών, Υπαξιωματικών, Κοιτώνες, Εκκλησία, Αναρρωτήριον, κ.λ.π. Λίγα δέντρα μικρά καχεκτικά, θλιβερά, έμοιαζαν να μην έχουν Άνοιξη εδώ και πολύ καιρό παράταιρα σ' αυτή την μηχανή που έχει σαν μοναδικό σκοπό την εκπαίδευση.
Κοντά στην τραπεζαρία ο χώρος Απορριμάτων! Ένας χώρος με δεκάδες βαρέλια που δέχονταν με δυσκολία ολόκληρο η το υπόλοιπο φαγητό των στρατιωτών, ένα "φαγητό" που προορίζεται εξ αρχής να φαγωθεί από τα γουρούνια στα παρακείμενα χωριά. Σμάρια κοράκια από πάνω πετούν σε κύκλους κράζοντας, τραβηγμένα από την ξινή μυρωδιά του αέρα, βουτούν για το δικό τους μερτικό στα βαρέλια, μια Κόλαση του Δάντη! Τα κοιτάζω με μίσος, γιατί δεν φεύγουν; Εκεί έξω από τα σύρματα που η Ζωή είναι Ζωή;
Συνέχεια...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου