ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΕΚΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ

ΠΡΏΤΕΣ  ΉΜΕΡΕΣ  

  Τραπέζια από φορμάικα, χρώμα σκούρο άσπρο, πρόχειρα σκουπισμενα λιπαρά γυάλιζαν μέσα στην λίγδα τους.  Πάγκοι για καθίσματα, τσάι σε πλαστικά ποτήρια μιας χρήσης και σταφιδόψωμο για πρωινό.  Πάλι γραμμή και πορεία σε μονόδρομοuς διαδρόμους, κούρεμα, εμβόλια, γιατροί, εξοπλισμός. Κρύωνα με τα ρούχα τα βρεγμένα από χθες, κρύωνα από την βροχή που έπεφτε ασταμάτητα, κρύωνα από το κενό, τον πανικό, την απόγνωση που ένιωθα, ημέρα πρώτη!  Με μεγάλη δυσκολία (σηκώνοντας τον σάκο που είχε όλη μου την προίκα) προσπαθώ να βρώ τον θάλαμο μου! Μάταια.  Κι΄αλλοι ρωτούσαν και ψάχναμε έτσι, με γέλια και πειράγματα μεταξύ μας!  Στραβάδια! Θα πήξετε μας φώναζαν,οι... παλιοί ένστολοι στρατιώτες της προηγούμενης σειράς, και είχαν δίκιο.  Ήχοι σάλπιγγας που δεν καταλάβαινα ακόμα σημείωναν με ακρίβεια το πέρασμα της ημέρας, την αρχή και το τέλος της νύχτας, το ρολόι ένα τελείως περιττό εξάρτημα!  Ημέρα δεύτερη!  Αργά το βράδυ της τρίτης ημέρας ήρθαν οι τελευταίοι νεοσύλλεκτοι της σειράς, ένοιωσα τυχερός που είχα έρθει με την πρώτη φουρνιά, και φορούσα επί τέλους τα ζεστά ρούχα της στολής μου και πα-

πούτσια (μπότες) μαύρο χρώμα, ίδιο σαν τον ουρανό που βρέχει χωρίς έλεος.  Λίγα λεπτά ελεύθερο χρόνο μας έδωσαν το μεσημέρι μετά το φαγητό, η βροχή σταμάτησε επί τέλους, βγήκε ήλιος και με ζέσταινε μέσα στην σκούρα μπλε στολή μου.

 Συνεχίζεται…