Ο ΔΙΚΟΣ ΜΟΥ ΓΟΛΓΟΘΑΣ
Μέχρι τώρα και απ’όταν ήμουν μικρός με κοντά παντελόνια, δυο (2) ημέρες αγαπούσα πολύ, αυτές οι ίδιες που με γέμιζαν θλίψη! Η Μ. Πέμπτη και η M. Παρασκευή. Στο σχολείο, αλλά και από τους γονείς μου είχα μάθει για το Θείο Δράμα, τον Γολγοθά, την Σταύρωση και την Ανάσταση του Ιησού! Αυτές λοιπόν τις ημέρες, οι καμπάνες αντηχούσαν βαθιά μέσα στην ψυχή μου, και με γέμιζαν διάφορα συναισθήματα όπως: λύπη, θλίψη, χαρά, τι παράξενο! Δεν ήθελα να ακούσω τίποτα άλλο και περπατούσα όλη την ημέρα αναζητώντας αυτούς τους ήχους τους πένθιμους, να τους ακούω από άλλες εκκλησίες και γειτονιές, σε διαφορετικούς τόνους, από άλλα καμπαναριά, κλαίγοντας, με η χωρίς δάκρυα.
Θεέ μου δώσε μου δύναμη, την θλίψη και το πάθος του δικού μου Γολγοθά να περάσω…
Άγριο... ξύπνημα με φωνές, σφυρίγματα, παλαμάκια, δυο (2) εκπαιδευτές κάνουν ότι μπορούν να μας τρομάξουν! Ήχοι από δεκάδες σουμιέδες και μερικές βλαστήμιες συμπλήρωσαν το πανδαιμόνιο, νύχτα ακόμη! Ο ζεστός καφές και το χάδι της μάνας τα πρωινά, όνειρο μακρινό, άπιαστο, μια σκέψη που με πονούσε αυτή την στιγμή και την έδιωξα. Όσοι ντυθήκαμε σύντομα προλάβαμε να πάμε πρώτοι στις τουαλέτες (φάτσα απέναντι από τον θάλαμο) η εικόνα απερίγραπτη! Με λίγη η καθόλου ανάσα προσπάθησα να τελειώνω και να βγω επιτέλους έξω! Γραμμή και κατεύθυνση για τραπεζαρία.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου