ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΕΙΚΟΣΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ

                                                                   ΤΟ ΔΈΜΑ 

Κανείς δεν ξέρει να σου πει τίποτα όλοι κάνουν υποθέσεις, δεν ακούς ειδήσεις, και οι αξιωματικοί ακόμα παίρνουν οδηγίες την τελευταία στιγμή!  Κάποιος είδε πολλά φορτηγά (Reo) στην μοίρα μεταφορών σε παράταξη,  με φώτα φάλαγγας. Οι άδειες είχαν ανακληθεί, τηλέφωνα προς τα έξω, είχαν απαγορευθεί, ο κάθε ένας από εμάς, ένα ελατήριο πιεσμένο στα όρια του, από μια τεράστια ατσάλινη πρέσα που δοκίμαζε τα νεύρα μας, Πόλεμος;

Βιαστικός βιαστικός μπήκε στο θάλαμο ο ταχυδρόμος.

Πολλοί τον κύκλωσαν με αγωνία, και άρχισαν τις ερωτήσεις. Αυτός έβγαλε από το βάθος του σάκου του ένα δέμα και φώναξε…το δικό μου όνομα!  Δεν το πίστευα, νόμιζα ότι άκουσα λάθος, ότι ήταν παραίσθηση, φώναξα παρών κάποιος πήρε το δέμα και μου το έφερε χαρούμενος, σαν να ήταν δικό του!

Ειρωνικά πειράγματα από τους φίλους, ενώ προσπαθούσα να διαβάσω τον αποστολέα, ένα χαμόγελο μέχρι τα’ αυτιά ήταν από Εκείνη, ήμουν ευτυχισμένος! Στον τρίτο όροφο στο κρεβάτι μου, άρχισα να περιεργάζομαι το κουτί χωρίς να  το ανοίγω!   Μικρό με τετράγωνες πλευρές μπεζ χρώμα, με ταινίες συσκευασίας κολλημένες γύρω γύρω, να προστατεύουν το περιεχόμενο καλά, σα να γνώριζε πόσο πολύτιμο ήταν για έμενα.

Το άνοιξα κλωτσώντας τα… ρεμάλια (τους κολλητούς μου) που έσκυβαν αδιάκριτα να δουν!  Μερικές μικρές σοκολάτες, ένα βαζάκι μέλι, λίγα πακέτα τσιγάρα και ένα γράμμα, μέσα σε φάκελο μαζί με μια αποκαλυπτική φωτογραφία της, ασπρόμαυρη.

Τους έδωσα τις σοκολάτες και ένα πακέτο τσιγάρα, διάβασα αυτά  που μου έγραφε, πολλές φόρες, χωρίς ανάσα!  Ήθελα να είμαι μονός μου, να ζωντανέψει ποιο πολύ το πάθος, στο αγρίμι που... κοιμόταν!

Συνέχεια...