ΔΩΣΊΛΟΓΟΙ…
Χάραμα ανοιξιάτικο (λίγες ώρες πριν αποχαιρέτισα την Τατιάνα) στο δρόμο για την νέα μου μονάδα στο
Καβούρι, φορτωμένος με τον σάκο, καθαρός γιακάς και σιδερωμένη στολή! Η μάνα μου, η πρώτη και καλλίτερη αγάπη…στο
κάθε αγόρι και άντρα, που αγαπά χωρίς να περιμένει αντάλλαγμα, σωσίβιο πραγματικό,
και λιμάνι απάνεμο στis ταραγμένες θάλασσες της Ζωής μας! Την οίδα ελάχιστα σ’ όλο το τριήμερο της άδειας
μου, δεν μου παραπονέθηκε, σηκώθηκε πριν από εμένα, (όπως πάντα) και μου ετοίμασε καφέ, η στολή
μου πεντακάθαρη και σιδερωμένη σε κρεμάστρα δίπλα στο κρεβάτι μου! Έφυγα βιαστικά αποχαιρετώντας την μ’ ένα φιλί
γεμάτο από την αγάπη , και τον σεβασμό μου!
Σ’ ένα λόφο επάνω καταπράσινο πευκόφυτο, ούτε
που υποψιάζεσαι ότι είναι στρατιωτική μονάδα εκεί, η σχολή εφέδρων υπαξιωματικών, ΑΕΡΟΠΟΡΙΑΣ! Όλα τα κτήρια άστραφταν από καθαριότητα φρεσκοβαμμένα, με ένα μπεζ ζεστό
χρώμα, συνδεδεμένα με ασφαλτωμένους δρόμους, και στην μέση αυτό της Σχολής διώροφο
έμοιαζε τεράστιο! Σκάλες και διάδρομοι
ατέλειωτοι, αίθουσες με θρανία και μαυροπίνακες, μυρωδιά κιμωλίας, κουδούνι στα
διαλύματα, ένστολοι καθηγητές με βλέμμα και περπάτημα ρουτινιάρικο, βαριεστημένο. Φαγητό με πολλά φρούτα και σαλάτες, πρωινό πλήρες,
και κολατσιό στις 10:00 πμ. Αναμφίβολα είχα
κάνει σωστή επιλογή, γιατί τίποτα εδώ δεν μου θύμιζε στρατό, με εξαίρεση ίσως
τα βύσματα, και τα γλειψίματα για τις άδειες!
Κάθε ημέρα μετά την γυμναστική, και το πρωινό (σε φλιτζάνι πορσελάνης, παρακαλώ) άρχιζε
το μάθημα. Η κάθε ώρα διδασκαλίας τρία τέταρτα, μ’ ένα τέταρτα διάλειμμα. Δευτέρα έως Παρασκευή με το Σαββ/ κο ελεύθερο
αν δεν έκανες την υπηρεσία σου, η αυτή κάποιου γλειψιματιας! Δηλαδή πιάτα (λάντζα) καθαριότητα, παρκέ (δάπεδα)
και τζάμια στο κτήριο της σχολής. Στο στρατό
όπως και στην Ζωή πρέπει να γλείφεις, να λαδώνεις,
να ξεσκονίζεις, για να περνάς καλά! Αυτά
είναι ταλέντα που αναπτύσσουν μερικά ατάλαντα άτομα, και τις περισσότερες φορές
οι ίδιοι αυτοί είναι χαφιέδες, ρουφιάνοι, φιλοτομαριστές, καλοπερασάκιδες, προδότες, δωσίλογοι, κουκουλοφόροι, στην κατοχή συνεργάτες των Γερμανών! Αλλά και μετά στην απελευθέρωση,
πάντα επιπλέουν σαν φελλοί με όποια δίποτε κατάσταση! Απαραίτητοι σε μια σάπια κοινωνία,
που τους συντηρεί, και συντηρείται απ’ αυτούς.
Ένα δίλημμα που πρέπει να ξεκαθαρίσεις, από τα πρώτα- πρώτα σου χρόνια, αμέσως
μόλις σταματήσεις να μπουσουλάς, και στηριχθείς
στα δικά σου πόδια! Αλίμονο αν αποφασίσεις
να είσαι: ντόμπρος-εργατικός-αληθινός-αξιοπρεπής-ανεξάρτητος-αυτάρκης-απλός-αλτρουιστής-πιστός-ευσεβής, και όλα όσα σε διδάσκουν από μικρό παιδί, οι γονείς, οι παπάδες, οι
κατηχητές, οι δάσκαλοι!
Συνέχεια...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου