ΕΠΕΊΓΟΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΌ…
Όπως
και να έχει αρκέστηκα να βγαίνω μια φορά κάθε εβδομάδα ή κάθε δέκα πέντε
ημέρες, με την σκέψη ότι ήμουν κοντά σ’ εκείνη και αυτό από μόνο του, ήταν θαυμάσιο!
Ήταν
απόγευμα, μαζί με άλλους τρείς τέσσερις συνάδελφους προσπαθούσαμε να
γυαλίσουμε το παρκέ στους διαδρόμους της
Σχολής, με τα παρκετόπανα στα πόδια παίζοντας με κινήσεις πατινάζ σε όλο τους
το μήκος. Μέρα ακόμα, η Άνοιξη με τις μυρωδιές της, περνώντας από τα ανοιχτά παράθυρα,
δρόσιζε τον ιδρώτα στο κορμί και στο πρόσωπο, ήρθε στην σκέψη μου.. εκείνη. Βρήκα ένα τηλέφωνο (κερματοδέκτη) και πήρα τον
αριθμό της…ήθελα πολύ να την ακούσω έστω
για λίγο. Δέν ήταν σπίτι με πληροφόρησε με ψυχρή φωνή η πεθερά μου, και ένοιωσα
ότι το χαιρόταν πολύ αυτό!''Εγώ είμαι καλά…η Τατιάνα είναι έγκυος''
μου είπε ξερά, μόλις την ρώτησα τι συμβαίνει, '' αφού δεν έχετε...
μυαλό'' συμπλήρωσε με νόημα, πριν προλάβω να κλείσω με δύναμη το ακουστικό.
Κάθισα
κάτω σαν πυροβολημένος, και ένοιωσα τον αέρα λιγοστό, να μην επαρκεί για τις
γρήγορες ανάσες μου, και το στομάχι μου το σφιγμένο. Χίλιες σκέψεις, σαν
αστραπή μπήκαν στο μυαλό, και δεν είχα απάντηση ούτε για μία απ' αυτές. Έπρεπε να την δω
σήμερα…τώρα αμέσως.
Έψαξα
να βρω τον Σμηναγό Ασφαλείας Υπηρεσίας,
(διοικητής)
στην μονάδα μετά την παύση εργασίας. Δεν τον βρήκα, και στήθηκα καπνίζοντας έξω
από το γραφείο του. Ήρθε κάποια στιγμή, παρουσιαστικά…και ζήτησα μια τρίωρη
άδεια για ''επείγον προσωπικό θέμα''.
Συνέχεια...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου