Ο ΆΛΛΟΣ
Με κοίταξε ειρωνικά, και μου εζήτησε να του πω
περισσότερες λεπτομέρειες! Αρνήθηκα
γιατί κατάλαβα ότι δεν ρωτούσε από ενδιαφέρον, αλλά από κουτσομπολίστικη περιέργεια
ένα, και ότι η απάντηση του δεν θα ήταν καταφατική δύο…πρίν μου πει στον ίδιο
ειρωνικό τόνο, "όχι μίστερ Μαρτινέγκο". Ήταν
αυτός ο ίδιος που μεροληπτούσε σκανδαλωδώς υπέρ…μερικών που έχω περιγράψει σε προηγούμενη σελίδα. Έκανα μεταβολή αφού χαιρέτισα, κτυπώντας με
μίσος την δεξιά μου μπότα στο δάπεδο.
Βγήκα από το στρατόπεδο ( ΝΤΑΚΌΤΑ ) περνώντας το σύρμα της
περίφραξης… (3,5 μ ψιλά), χώθηκα στα δέντρα τρέχοντας προς την λεωφόρο, όπου
και έφυγα με "ΟΤΟ ΣΤΟΠ" αμέσως για
Αθήνα. Η νύχτα αυτή που είχε πέσει για
καλά…έδειχνε ότι θα ήταν μεγάλη… ατελείωτη. Έπρεπε να την δω τώρα, και καμία ποινή δεν θα
με σταματούσε, ούτε και κανένα άλλο εμπόδιο!
Το πρόβλημα (στον δεσμό μας) σε μια δραματική διάσταση, με ήθελε εκεί
κοντά της άμεσα τώρα. Μου φάνηκε
ατέλειωτη η διαδρομή (μιας ώρας σχεδόν)
και όταν έφθασα στο σπίτι, χτύπησα το κουδούνι μ' ένα έντονο σφίξιμο στο
στομάχι. Μου άνοιξε η πεθερά μου
έκπληκτη…" Η Τατιάνα πήγε σε μια φίλη της ψέλλισε, γιατί δεν σε περίμενε…
βέβαια". Αρνήθηκα να καθίσω να περιμένω,
βγήκα έξω, είχε αρχίσει να ψιλοβρέχει.
Ένα υπόστεγο πενήντα - εξήντα μέτρα πιο πέρα από το σπίτι της, μου έδωσε πρόχειρο
καταφύγιο από την βροχή, και μια καλή οπτική επαφή με την πόρτα της! Δύο περίπου ώρες αργότερα...φάνηκε και δεν
ήταν μόνη! Κάποιος την συνόδευε, και αυτή τον χαιρέτησε ένα τετράγωνο πριν το
σπίτι της. Το μαχαίρι της προδοσίας κτύπησε
δυνατά στην πλάτη πίσω, δεν ήθελα να το πιστέψω, προσπάθησα να βρω μια λογική
εξήγηση, μήπως κάποιος κοινός μας φίλος; Αλλά αυτός δεν έμοιαζε με κανένα!
Μήπως δεν οίδα καλά;
Κοίταξα το ρολόι μου σχεδόν ένδεκα, έφυγα τρέχοντας
για την στάση, πρόλαβα το τελευταίο λεωφορείο στο "τσάκ", δεν είχα καμία όρεξη να
την δω ούτε να της μιλήσω, σκέφτηκα ν' αναβάλλω... την αρχή του τέλους.
Συνέχεια...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου