Η ΆΛΛΗ
Στην Πλ. Αμερικής κατέβηκα και χώθηκα σε κάποιο στέκι, ήθελα κάτι να ποιώ και να βάλω λίγο σε τάξη τις σκέψεις μου τις μαύρες. Το μαγαζί γνώριμη...υπόγα, χοροπηδιχτάδικο,(dancing Club 13) σκοτάδια και χρωματιστοί προβολείς να σκοπεύουν από διαφορετικές γωνίες μια σφαίρα (επενδυμένη με ψηφίδες καθρέφτη) που γύριζε αργά επάνω από την πίστα, γεμίζοντας τον χώρο από χιλιάδες χρωματιστές πεταλούδες. Δυο τρία ζευγάρια και μια κοπέλα μόνη χόρευαν ξέφρενα, λουσμένοι στα φώτα που αναβόσβηναν τυλιγμένοι στους καπνούς, κάθισα σ’ ένα σκαμπό, στο μπαρ. Ο μπάρμαν γνώριμος, με χαιρέτισε με ένα επιφώνημα έκπληξης, και με σερβίρισε αμέσως "Μπράντι". Με την πρώτη γουλιά ζαλίστηκα, αλλά ένιωσα καλύτερα, σκέψεις βαριές και αναμνήσεις από ευτυχισμένες μέρες μαζί της, σε τρελό χορό μπερδεμένες, έρχονταν κ’ έφευγαν και πάλι επέστρεφαν χωρίς έλεος. Η αρχή του τέλους σε κάθε σχέση γεννιέται στο μυαλό, και είναι εξ’ ίσου επώδυνη με πραγματική γέννα, αλλά είναι και υπόσχεση, γλυκιά προσμονή επίσης, για το καινούριο το... άγνωστο.
Μια παρέα μπήκε τινάζοντας την βροχή από τα μπουφάν στο βεστιάριο με κέφι, οι μισοί ανέβηκαν στην πίστα και οι υπόλοιποι χάθηκαν στα σκοτάδια στο βάθος της αίθουσας.
Κοίταζα την κοπέλα που συνέχιζε τον μοναχικό χορό της, κάτι στην αργή ρυθμική της κίνηση με… προκαλούσε! Φορούσε κολλητό παντελόνι μπεζ, και ένα γαλάζιο πουκάμισο, τολμηρά ξεκουμπωμένο, επίσης κολλητό επάνω, μαλλιά πολύ κοντά ανδρικά κομμένα στο χρώμα του άχυρου. Ο μπάρμαν μου έσπρωξε ένα (δεύτερο) ποτό κερασμένο απ’ αυτόν. Σπεσιαλίστας άσος στην δουλειά του, μπορούσε να πίνει και να συζητάει ταυτόχρονα με είκοσι διαφορετικούς πελάτες επάνω στην μπάρα! Τον ρώτησα για την κοπέλα της πίστας, και μου είπε γελαστός ότι: "είναι γειτονάκι καλό παιδί και καλό... πήδημα" της έκανε νόημα χωρίς να με ρωτήσει, αυτή το έπιασε αμέσως και ήρθε με γρήγορο βήμα κοντά μας.
Συνέχεια...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου