ΣΤΟ ΓΟΥΔΗ...
Το "Γουδή" μου φάνηκε τόσο παράξενο το όνομα αυτής της συνοικίας, και το συνέδεσα αρχικά,
με αυτό (το εργαλείο) της μητέρας μου που χρησιμοποιούσε στην κουζίνα, όταν ετοίμαζε
σκορδαλιά την 25η Μαρτίου.
Ένα τεράστιο στρατόπεδο, μια μεγάλη ρεματιά κολλητά στο σύρμα της
περίφραξής του, λίγα σπίτια, χωματόδρομοι και αλάνες, εδώ λοιπόν το… καινούργιο
μας σπίτι! Η τρίκυκλη μηχανή που μας
μετέφερε μπήκε μουγκρίζοντας μέχρι μέσα στην αυλή την ανοιχτή! Τρία δωμάτια στην σειρά, το ένα η κουζίνα με
βρύση και νεροχύτη μαρμάρινο! Λάμπες
ηλεκτρικές κρεμασμένες στην μέση στο ταβάνι, με το σκίαστρο από στραβοκομένο στρογγυλά
χαρτόνι. Ο ιδιοκτήτης (ανάπηρος με κομμένα και τα δύο του πόδια από κρυοπαγήματα, στον πόλεμο του 1940 στην Αλβανία), βάδιζε σε δυο ξύλινα υποκατάστατα τέτοια που έτριζαν παραπονιάρικα
στο πήγαινε έλα του επέβλεπε να... "τακτοποιηθούμε".
Στην
άκρη της αυλής κολλημένο στην μάντρα, ένα μικρό καμπινεδάκι με λεκάνη κάτω τούρκικη και δοχείο νερού κρεμαστό με
βρυσάκι στον τοίχο. Ο Κος Βαγγέλης με τα
ξύλινα πόδια του, μας έδειξε πως ανάβουν τα φώτα από τους εντοιχισμένους
διακόπτες καμαρώνοντας σαν να μας έδειχνε την λειτουργία ενός αίρ κοντίσιον με τηλεχειριστήριο
πενήντα χρόνια αργότερα! Τέρμα λοιπόν
οι λάμπες με το μόνιμα μαυρισμένο γυαλί, που καθάριζε η μητέρα μου κάθε δειλινό; Τέρμα η μυρωδιά του πετρελαίου, το γλυκό
χαμηλό διακριτικό φως, που σε νανούριζε λίγο πριν ακουστεί το φύσημα που έσβηνε
την μικρή φλόγα στο φιτίλι. " Η νέα εποχή
του ηλεκτρικού ρεύματος (λέγανε οι μεγάλοι) ήταν εδώ, πράγματα και θαύματα θα
ζούσαμε τα επόμενα πενήντα χρόνια!"
Συνέχεια…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου