ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΤΡΙΑΚΟΣΤΟ ΤΡΙΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ

Δείτε παρακαλώ και το άλο μου ιστολόγιο.

   

                                                                                Η  ΡΕΜΑΤΙΆ.

Δεν μπορούσα να καταλάβω τον χρόνο στο μέλλον!  Εγώ ζούσα το παρόν και αυτό μόνο καταλάβαινα.  Εν τούτης υπέμεινα στερούμενος τα αναγκαία με την ελπίδα στο μέλλον!  Είχα αρκετές ημέρες πριν αρχίσουν τα σχολεία, ο καιρός όλος δικός μου να εξερευνήσω την περιοχή τριγύρω.

Σαν μεγάλος μαγνήτης αμέσως με τράβηξε η «ρεματιά» καταπράσινη με ατέλειωτες καλαμιές και θάμνους αγκαθωτούς, φυσική κατάληξη στις πολλές αλάνες, που κατέβαιναν με κλίση ομαλή έως αυτή.  Λιγοστό αλλά καθαρό το νερό κατρακυλούσε ελικωτά, με σιγανό σαν τραγούδι θόρυβο.  Όλες τις ώρες αλλά τα πρωινά ιδιαίτερα γεμάτο δροσιές και κελαιδίσματα ένας απρόσμενος παράδεισος με τα κρυφά του μονοπάτια, τα περάσματα και τις κρυψώνες, μια πρόκληση στην παιδική μου φαντασία.

Ένα μικρό…καρπούζι η πρώτη μου ανακάλυψη!  Με χρώμα βαθυπράσινο, κολλητά στο χώμα πολύ κοντά στο νερό, έκπληξη ευχάριστη για εμένα, δεν είχα ξαναδεί εκτός από εκείνα που αγόραζε από τον μανάβη η μάνα μου.  Σαν ένα τεράστιο πορτοκάλι στο μέγεθος κρατημένο γερά από τον μυχό του, πρόβαλε λίγο μισοκρυμμένο προστατευτικά από τα φύλα της καρπουζιάς!  Το έκρυψα ακόμα καλλίτερα, και έβαλα σημάδι στο μέρος για να το ξαναβρώ εύκολα. 

Ώρες ατέλειωτες κρυμμένος στην βλάστηση της ρεματιάς γνώρισα καλά το κάθε της σημείο, παρατηρώντας παίζοντας ψάχνοντας (ερευνητής μικρός) το όνειρο κάθε παιδιού!  Οι αλάνες στρωμένες με χαλιά καταπράσινα χορτάρι και θυμάρια μοσχομύριστα με προκαλούσαν, σαν αγκαλιές ανοιχτές να κυλιέμαι ολημερίς μέσα τους, χαρίζοντας απλόχερα παιχνίδι ατελείωτο και μυρωδιές δικές τους... στα ρούχα μου.

Οι τελευταίες ημέρες του Σεπτέμβρη έφυγαν χωρίς να το… καταλάβω!

Συνέχεια…