Ο ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΟΧΘΟΣ ΤΗΣ ΡΕΜΑΤΙΑΣ
Κ’ έπειτα ο ύπνος βάλσαμο γλυκό στα σώματα μας τα ξεθεωμένα, που μας ξανάδινε όλη την χαμένη ενέργεια έως το πρωί, που πάλι σμίγαμε στις γειτονιές, για να σχεδιάσουμε τα παιχνίδια της νέας μέρας. Στην αρχή βόλοι γκαζές ή λακκούβια, αργότερα
ποδόσφαιρο (μονότερμα- δίτερμα) αν υπήρχε κάποιο τόπι φτιαγμένο από κουρέλια. Πετροπόλεμος μετά αν ερχόταν εχθρός (συμμορία)
άλλης γειτονιάς, εξερευνήσεις στην ρεματιά, και στο δασάκι ποιο μακριά,
κυνηγητό μέσα στις οικοδομές επάνω σε σκαλωσιές, και καλουπώματα. Ξυλίκι, κρυφτό και στάκαμαν το απόγευμα και
το βράδυ.
Ματωμένα τα γόνατα και οι αγκώνες, πληγές που δεν προλάβαιναν
να κλείσουν, γιατί άλλες έρχονταν δίπλα σ’ αυτές, για ν’ αφήσουν κ’ εκείνες τα
δικά τους σημάδια, μιας όμορφης ανέμελης εποχής που έφυγε βιαστικά, σαν το
λιγοστό καθαρό νερό της ρεματιάς! Εμείς
η πρώτη μεταπολεμική γενιά, όσοι καταφέραμε να επιβιώσουμε από τον πόλεμο και
την κατοχή των Γερμανών Ναζί, και τον εμφύλιο ύστερα, φοβισμένα, στερημένα,
φτωχόπαιδα, ωστόσο η ελπίδα για το μέλλον αυτής της πολύπαθης Πατρίδας! Ο θόρυβος από τις μπότες των κατακτητών, οι σειρήνες
, η συσκότιση, οι βομβαρδισμοί, οι ριπές των όπλων, τα καταφύγια, τα μπλόκα, τα
χωνιά, και οι πυροβολισμοί, ήχοι γνώριμοι, καθημερινοί, φυσικοί για τους
περισσότερους απ’εμάς!
Αυτές οι κακές συγκυρίες, σίγουρα μας είχαν επηρεάσει άσχημα από
εμβρυακή ακόμα ηλικία, όμως ο θρίαμβος της Ζωής μας έδωσε... χαμόγελα, αφήνοντας πίσω την φρίκη του πολέμου, και τους
χιλιάδες νεκρούς. Μέσα από το σύρμα της περίφραξης του στρατοπέδου, στον
αντικρινό όχθο της ρεματιάς, εκατοντάδες φέρετρα ντανιασμένα βαμμένα πένθιμα, και με την ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΗΜΑΙΑ βαμμένη επίσης! Έμεναν εκεί κάτω
από τις βροχές και τα κρύα του χειμώνα, και τα λιοπύρια του καλοκαιριού, να μας
θυμίζουν πόσοι λεβέντες δώσανε το αίμα τους
για να έχουμε Πατρίδα λεύτερη όλοι εμείς.
Συνέχεια...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου