ΕΝΑ ΚΑΛΟ ΠΡΩΙΝΟ
Σε λιγότερο από μία ώρα φτάσαμε
στην Ραφήνα, λίγο πριν το λιμάνι στρίψαμε αριστερά σ’ ένα χωματόδρομο ανάμεσα
σε πεύκα σκονισμένα. Ένα φορτηγό προχωρούσε μπροστά αργά-αργά (ήταν βυτίο) και κουβαλούσε
νερό για την κατασκήνωση, που φάνηκε ξαφνικά μπροστά μας μερικά λεπτά αργότερα.
Στην άκρη ενός δάσους από
ψηλόκορμα πεύκα, όλα γέρικα γερμένα προς μια κατεύθυνση, σκίαζαν τον χώρο γύρω –γύρω πάνω από λευκές
σκηνές στημένες ακτινωτά, με κέντρο μια σημαία ασάλευτη επάνω στον ιστό
της. Οι ομαδάρχες μας ξεχώρισαν σε ομάδες
των 8-10 ατόμων, κατά ηλικίες και μας βοήθησαν να βρούμε τις αποσκευές
μας. Ύστερα μας οδήγησαν στις σκηνές και
μας έδειξαν τα κρεβάτια μας (ξύλινα στρατιωτικά ράντζα), και πώς να τα στρώνουμε!
Κανένας δεν κατάλαβε είχα την αίσθηση, όμως
αφήσαμε σάκους και βαλίτσες ο καθ' ένας
στο κρεβάτι του, και πήγαμε στην σειρά, όπως και οι άλλες ομάδες στην
τραπεζαρία για πρωινό. ¨Ένα καμπανάκι
σήμανε καθυστερημένα ενώ ήδη εμείς παίρναμε θέσεις επάνω στους πάγκους όλοι η
ομάδα μαζί, με κέφι και πολύ όρεξη…πεινασμένοι από το ταξίδι. Οι ομαδάρχες
επέβαλαν με σφυρίγματα (όλοι είχαν από μα σφυρίχτρα κρεμασμένη με κορδόνι στο
στήθος) σιγή, και να ο αρχηγός ψηλός
καραφλός με μεγαλοπρεπή κοιλιά μας παρουσίασε τους υπόλοιπους μεγάλους που στελέχωναν
την διοίκηση. Τον γιατρό με κοντό
παντελόνι και κατακόκκινα μάγουλα, τον υπαρχηγό ψηλό ξερακιανό με σκούρο
μελαχρινό χρώμα στο πρόσωπο και μαλλιά γκρίζα, που συστήθηκαν χαμογελώντας καλωσορίζοντας μας, κ' εν συνεχεία κάθισαν σε κάποιο τραπέζι ιδιαίτερο σε διακριτική απόσταση. Κάναμε προσευχή και άρχισε το σερβίρισμα από
τους ομαδάρχες που είχαν την επιμέλεια
να σερβίρουν τις ομάδες τους, ο κάθε ένας ξεχωριστά. Γάλα με κακάο, μαρμελάδα και βούτυρο σε μπολ
και φρέσκο ψωμί κομμένο σε φέτες και
αυγά βρασμένα, δεν το πίστευα ότι υπάρχουν τέτοια πρωινά...γεύματα ( σερβιρισμένα απλόχερα από τον ομαδάρχη μας), που μας
ρωτούσε ακόμα «αν κάποιος ήθελε περίσσευμα»!
Συνέχεια...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου