Η ΓΙΑΓΙΑ, Ο ΘΕΙΟΣ, Κ' Η ΘΕΙΑ.
Δυο τρείς γειτονιές πιο πάνω, έμεναν ο αδελφός κ' η αδελφή του πατέρα μου, και η γιαγιά μου η μητέρα του. Ο θείος ο Κώστας
υπάλληλος στο Ταχυδρομείο χωρίς παιδιά από τον γάμο του, και η θεία μου η Λουΐζα Μοναχή ντυμένη με μαύρο ράσο και μαντήλι με Σταυρό κόκκινο στο μέτωπο. Καθισμένη σε μια πολυθρόνα κουνιστή, Βενετσιάνικη από φουρνιστή οξιά, η γιαγιά μου αρχοντογυναίκα με καλοχτενισμενα μαλλιά, και μια μόνιμα ζωγραφισμένη πίκρα στο πρόσωπο της, το τσακισμένο! Δεν θυμάμαι να την είδα να γελάει ποτέ! Εκεί στο παλιό σπίτι της γιαγιάς έκανα επίσκεψη κάθε Πέμπτη, και έμενα από το πρωί μέχρι το απόγευμα συνήθως. Εικόνες πολλές καρφωμένες στους τοίχους ολοτρώγυρα, με λάβαρα, σταυρούς, και Αγίους. Μυρωδιά από λιβάνι, καντήλια και μικρά κεριά αναμμένα, προσευχητάρια, και αλλά βιβλία Ιερά με μαύρα εξώφυλλα. Κουφωτά τα παντζούρια στα παράθυρα δεν άφηναν πολύ φως να μπαίνει στο σπίτι, που με υπέβαλε μυστηριακά και με πίεζε αφόρητα. Η γιαγιά μου η καλή μιλούσε με Ζακυνθινή προφορά, και είχε λέξεις που δεν καταλάβαινα, αλλά κρυφά γελούσα γ' αυτές! Η θεία η Μοναχή όταν δεν προσευχόταν, με φόβιζε με την Κόλαση που ήταν γεμάτη με δαίμονες, με κέρατα, και ουρές, και πύρινα μάτια. Πριν φύγω με σταύρωνε στο μέτωπο και σ' όλο το σώμα ψιθυρίζοντας προσευχές και ύστερα... Νταντί φεύγει ο μικρός του λόγου σου...
Συνέχεια...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου