Ο θείος μου ο Κώστας (το Νταντί είναι Ζακυνθινό υποκορ./κό) έπιανε το μήνυμα και ερχόταν με βαρύ βηματισμό που κούναγε και έτριζε το ξύλινο πάτωμα, και μου έβαζε στην τσέπη λίγες δραχμές χαρτζιλίκι. Φιλούσα το χέρι της γιαγιάς και αυτή μου ανταπέδιδε με κάτι σαν χαμόγελο τον χαιρετισμό και ξανά κοίταζε θλιμμένη το άπειρο. Την επόμενη μέρα στο διάλειμμα (στο σχολείο) με το χαρτζιλίκι στην τσέπη, αγόραζα κουλούρι με σουσάμι και μια λεπτή φετουλα τυρί η λουκουμά με ζάχαρη πασπαλισμένο, ήμουν ευτυχισμένος!
Τα μεσημέρια το καλοκαίρι, ο ύπνος υποχρεωτικός όλοι στρωματσάδα και ο πατέρας με το λευκό αθλητικό του φανελάκι. Κανείς δεν μπορούσε να κοιμηθεί από την ζέστη, και το νερό στο σταμνί δύσκολα προλάβαινε να δροσίσει λίγο. Ψυγείο…δεν ήξερα ότι υπάρχει τέτοια συσκευή! Όλοι περίμεναν ν’ ακούσουν την φωνή του παγωτατζή παγωτάααα-λεμονάδες. Ιδρωμένος και μαύρος σαν... αράπης έσπρωχνε ένα κλειστό καρότσι βαμμένο λευκό, στους χωμάτινους δρόμους της γειτονιάς. Πουλούσε λεμονάδες γκαζόζες (σε μικρά μπουκάλια με λευκό πορσελάνινο πώμα και συρμάτινο κλιπ) καλά παγωμένες μέσα στο καρότσι επάνω σε κομμάτια πάγου, και παγωτά κρέμα η σοκολάτα σε μικρά χoνάκια. Δυο τετράγωνες ξύλινες πόρτες άνοιγαν κ’ έκλειναν βιαστικά,στο επάνω μέρος του καροτσιού, και πάλι τσούλαγε τον ανήφορο πάνω στις σιδερένιες του ρόδες, σε άλλες γειτονιές κι’ εκεί να δώσει λίγη δροσιά…παγωτάααα-λεμονάδες. Μια εικόνα χαραγμένη βαθιά μέσα μου, που θα μου λείψει, ο πατέρας είπε ότι τον Σεπτέμβριο πρέπει να μετακομίσουμε σε άλλο σπίτι μακριά, σε άλλη συνοικία! Θα πήγαινα σε άλλο σχολείο λοιπόν μαζί με άγνωστα παιδιά και δασκάλους, δεν θα μπορούσα να επισκεφθώ την Γιαγιά και ούτε θα είχα παγωτά και λεμονάδες! Γέμισα στενοχώρια δεν το ήθελα…κ’ έκλαψα απαρηγόρητα στο... κρεβάτι από κάτω μάταια όμως, ποιος λογάριαζε εμένα?
Συνέχεια...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου