ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ…ΣΤΗ
ΣΚΟΠΙΆ
Η φωτιά της σόμπας έπεσε…σαν
να ανάλωσε όλη της την ενέργεια!Φέρνοντας, τα πρώτα οκτώ (8) χρόνια της Ζωής μου στην σκέψη μου εδώ στο φυλάκιο λίγα λεπτά πριν την δική μου βάρδια. Έσπρωξα δυο τρία ξύλα μέσα και εκείνη έτριξε ευχάριστα δίνοντας φλόγες πορτοκαλιές και θαλπωρή, έτοιμη πάλι να με ταξιδεύσει! πίσω... στα χρόνια που ήμουν παιδί!
Έσφιξα τοις εξαρτύσεις, φόρεσα
την χλαίνη και το κράνος, πέρασα μια γεμιστήρα στο όπλο κρατώντας το κλείστρο
(στην επιστροφή του) να μην κάνει θόρυβο, και βγήκα έξω. Δεν έβρεχε…μόνο λίγες ψιχάλες εδώ κ’ εκεί έφερνε
ο αέρας και υγρασία, που διαπερνούσε τα ρούχα και έφτανε μέχρι μέσα τα κόκαλα. Λίγα μέτρα ποιο κάτω ένα μικρό ξύλινο παραγκάκι
με καλό καμουφλάζ, βρεγμένο ορθόστητο, με τζάμια στα πλάγια χωρίς πόρτα μόλις χωρούσε
τον σκοπό!
Πριν φτάσω βγήκε ο φρουρός και προσπέρασε
χωρίς μηλιά με κατεύθυνση το φυλάκιο αδειάζοντας το όπλο του. Μπήκα και στάθηκα στην σκοπιά με ξυλιασμένα πόδια,
και χέρια ποιο κρύα από το ατσάλι που κρατούσα!
Πόσα νιάτα έχουν περάσει απ’ εδώ?
Πόσα μάτια νυσταγμένα προσπάθησαν να ξεχωρίσουν στους ίσκιους στο σκοτάδι
μορφές ανθρώπινες, και φαντάσματα πλασμένα, που κινούνται ύπουλα εχθρικά, και
σου παγώνουν το κορμί το παγωμένο? Εδώ ρωτάς
γιατί ήρθες στην Ζωή? Και απάντηση δεν παίρνεις!
Η μήπως πάλι παίρνεις με αυτή την… ίδια την ΣΙΩΠΉ!
Εδώ οι μικρές παιδικές και νεανικές
ΕΝΟΧΈΣ φεύγουν γιατί εξοφλούνται μετρητοίς, και η καρδιά με χτύπους καθαρούς,
ποιο δυνατούς (από τους άλλους της μοναξιάς) ζητά και απαιτεί το δικό της μερτικό
απ’ την Ζωή, που συνεχίζει εκεί έξω από το σύρμα!
Συνέχεια...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου