ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΕΙΚΟΣΤΟ ΤΡΙΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ

                                                                                             ΤΟ  ΌΝΕΙΡΟ

Απότομα  σκοτείνιασε, γιγάντωσαν οι θόρυβοι από τα έμβολα του τραίνου και χύθηκαν μέσα απ’ τα παράθυρα μαζί με το σκοτάδι.  Οίδα τις γραμμές να προχωρούν μπροστά, και να επεκτείνονται μετά το τούνελ, γυαλιστερές σαν ασημένιες η μια δίπλα στην άλλη, σε ανηφορική τροχιά, έως τα σύννεφα κ’ ακόμα πέρα απ’ αυτά.  Ένας σταθμός περίτεχνα κτισμένος, έρημος, βουβός, χωρίς ούτε έναν ταξιδιώτη! Ποιός άραγε κατεβαίνει εδώ; "ΕΣΥ" ο ελεγκτής ντυμένος  στην σκούρα ατσαλάκωτη στολή του, με έδειξε με το δάκτυλο απειλητικά τεντωμένο.  Θέλησα να διαμαρτυρηθώ, ότι εγώ πηγαίνω στην Αθήνα, αλλά φωνή δεν είχα! Προσπάθησα να πάρω τον σάκο μου από το ράφι επάνω, αλλά δεν τον βρήκα, κοίταξα γύρω μου, οι άλλοι συνταξιδιώτες με κοίταζαν με οίκτο, και κάποιοι με συμπόνια!  Ο ελεγκτής συνέχιζε να με σημαδεύει, με το δάκτυλο τεντωμένο... "εσύ κατεβαίνεις εδώ".  Οίδα τα πίσω κόκκινα φώτα του τραίνου που έφυγε χωρίς θόρυβο συνεχίζοντας το ταξίδι του στο άπειρο, έμεινα εκεί παγωμένος όταν διάβασα την πινακίδα τού σταθμού που έγραφε "ΤΕΛΟΣ".

Κάποιος με σκούντησε ελαφρά, ο  ελεγκτής μου ζήτησε το φύλο πορείας μου, αλλά χρειάστηκε να μου το ξαναζητήσει για ν’ αρχίσω να ψάχνω τις τσέπες μου!  Το έδωσα και τον ρώτησα πότε φτάνουμε Αθήνα;  Δεν μου απάντησε αμέσως, μόνο κάτι τσεκάρισε σε μια δική του λίστα, και αμέσως μετά,… "σε λιγότερο από μισή ώρα".  Κοίταξα γύρω μου, οι ποιό πολλοί είχαν σηκωθεί και έψαχναν η ταχτοποιούσαν τις αποσκευές  τους επάνω στο ράφι. Όπου εκεί ήταν και ο δικός μου σάκος, όπως τον είχα αφήσει, σκέφτηκα το όνειρο. Αν είναι έτσι κάπως η Ζωή του ανθρώπου, τότε (αυτό το όνειρο) κάποιον άλλον αφορούσε, πενήντα, εξήντα χρονών, ηλικίες μακρινές... απρόσιτες προς το παρόν στην δική μου σκέψη!  Αλήθεια πως θα είμαι μετά τριάντα, σαράντα χρόνια;  Πέρασα τα δάκτυλα από τα μαλλιά μου, (μαύρα και κοντά)  κοιτάζοντας στο τζάμι του παραθύρου το πρόσωπο μου.  Οίδα ένα σκούρο, καλοβαλμένο, ισομετρικό προφίλ, που ακτινοβολούσε, υγεία, δύναμη, και νιάτα, ποιος θα ζητούσε κάτι περισσότερο; Το τραίνο ελάττωσε ταχύτητα, σφύριξε βραχνά, μπαίνοντας στον σταθμό, προσπάθησα να διακρίνω,την πρώτη, την δεύτερη πινακίδα, τίποτα, ύστερα ναι…ναι…ΑΘΗΝΑ!


Συνέχεια...