ΕΠΙΣΤΡΟΦΉ
Γέμισε
η αποβάθρα σκούρο μπλέ χρώμα, από τις στολές, αγκαλιές φιλιά, και δάκρυα, στιγμές του γυρισμού ευτυχισμένες. Τραβώντας
το δικό μου βάσανο (τον σάκο) έψαξα για τηλέφωνο, του κάκου όλα κατειλημμένα και
ουρά απ’ έξω να! Βγήκα από τον σταθμό ψάχνοντας μ' έντονη επιθυμία,
να μιλήσω μαζί της. Βρήκα σ’ ένα περίπτερο
μια συσκευή γκρίζο χρώμα, βρωμερή, σχημάτισα το νούμερο της σ’ ένα δίσκο που γυρνούσε
αργά, και απρόθυμα, χωρίς νεύρο, φρίκη!
Σαν να με περίμενε, το σήκωσε εκείνη. Με φωνή δυνατή, που έφτασε ποιό γρήγορα απ’
αυτή που διαπερνούσε το σύρμα είπα: Είμαι εγώ, Είμαι εδώ, έρχομαι στο σπίτι σε λίγο!
Πήρα
ένα ταξί, μπήκα στην αυλή του σπιτιού μου, αγκάλιασα την μάνα μου, και την σήκωσα
στο αέρα, ενώ εκείνη με κοιτούσε ξαφνιασμένη, γελώντας και κλαίγοντας μαζί. Έβγαλα την στολή και φόρεσα πολιτικά ρούχα,
με δυσκολία, είχα παχύνει τρία τέσσερα κιλά, χωρίς να καταλάβω πως; Ξαναφίλησα
την μητέρα μου και της είπα να μην με περιμένει την νύχτα, αφού θα κοιμόμουν
στην Τατιάνα. Με κατανόηση, αδιαμαρτύρητα, με συνόδευσε μέχρι την αυλόπορτα, η νύχτα
ήταν όμορφη, ανοιξιάτικη, γεμάτη γλυκές υποσχέσεις…Σαν αλυσίδες κάτεργου , η στολή,
και τα άρβυλα, ένοιωσα να πετώ χωρίς αυτά.
Υποδοχή
περίπου ήρωα, που επιστρέφει από το μέτωπο, μόλις μπήκα στο σπίτι της. Καλό φαγητό και κρασί, χίλιες μια ερωτήσεις
στον κουνιάδο μου τον Στέφανο (φίλος αγαπημένος) για να μάθω πλάγια τα καθέκαστα
της παρέας, κατά την απουσία μου. Εκείνη και εγώ, χωρίς να έχουμε ξεπεράσει ακόμα
το σοκ του γυρισμού, κοιτούσαμε κλεφτά ο ένας τον άλλο ίδιοι μονομάχοι, που
μετρούν τις δυνάμεις τους, λίγο πριν μπούν στην αρένα! Κάποια στιγμή αργά, η πεθερά με κατανόηση,
μας έστειλε για ύπνο στο δωμάτιο της Τατιάνας. Η φωτιά και το άχυρο μαζί, κι’ ο αέρας δυό μηνών απουσίας, μια πυρκαγιά ολονύχτια,
που έκανε στάχτη του χωρισμού τους καημούς τους χίλιους. Πήραμε μαζί πρωινό ζευγάρι κανονικό, την άφησα
να κοιμηθεί, κι’ έφυγα αξημέρωτα να βρω το
αφεντικό μου, για δουλειά.
Συνέχεια...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου