ΕΠΙΣΤΡΟΦΉ
Πληρωθήκαμε για δυο μήνες (140 δρχ), και πήραμε τα φίλα πορείας, σφραγισμένα με τον προορισμό του καθ’ ενός. Τέσσερις ημέρες αργότερα έπρεπε να δώσω το παρόν, στην Σχολή Εφέδρων Τεχνικών
Υπαξ/κων (Καβούρι Αθήνα).
Ο χρόνος που μου έδωσαν
μου φάνηκε αρκετός, άρχισα να σχεδιάζω ήδη (πως θα τον αξιοποιήσω καλλίτερα) στον δρόμο για τον σταθμό του τραίνου. Με τον σάκο (λουκάνικο) φορτωμένος στον ώμο, σπρώχνω και με σπρώχνουν, ψάχνω για
βαγόνι με καθίσματα, μπαίνω σ’ ένα μαζί με τα σφυρίγματα του σταθμάρχη γι’ αναχώρηση.
Ξεκίνησε το τραίνο δίνοντας ( κίνηση
προς τα πίσω)…σε μορφές, και στολές φλου, πινακίδες αιώνια κολλημένες στους βρώμικους τοίχους της αποβάθρας
που έγραφαν ΠΆΤΡΑ, θλίψη και συγκίνηση, για όσους έμειναν
εκεί πίσω στο... παρελθών.
Με μιας είναι απίστευτο η ΆΝΟΙΞΗ ήρθε! Πρασινάδες
και λουλούδια, μυρωδιές και κελαϊδίσματα, αυτό το τραίνο ταξιδεύει
στον χρόνο κτυπώντας χαρούμενα, ρυθμικά,
τα ατσάλινα έμβολα του, δίνοντας γρήγορη ώθηση στις ρόδες , καταπίνοντας την απόσταση
που με χωρίζει από Εκείνη! Αυτό το βράδυ θα βρεθούμε! Δυο μήνες ολόκληρους την έδιωχνα
από την σκέψη, γιατί με πόναγε ίδια σαν καρφί στην μπότα μου. Αυτή κ’ εγώ ζευγάρι
ακροβατών, στο ίδιο σκοινί, χωρίς το δίχτυ ασφαλείας! Φτωχαδάκια, άπειροι, άσχετοι, πολύ μικροί
για το παιχνίδι της Αγάπης! Πιστεύαμε
ότι η Ζωή είναι ένα πάρτι, με χαμηλωμένα
φώτα, και ατέλειωτα Μπλουζ. Ξενυχτώντας συχνά,
πυκνά σε ρυθμούς Ροκ, μέσα σε
(χοροπηδηχτάδικα) Glub, σπίτια, η παραλίες, εποχή των Ρόλινγκ Στόουν, και των
Μπίτλς, των Πλάτερς, και της μίνι φούστας!
Δεκαετία του 60, με τους Χίπης, και τον φονικό πόλεμο στο Βιετνάμ. Κοίταζα έξω την μηχανή που προχωρούσε ξεφυσώντας μαύρη σαν χάρος, και μας τραβούσε μαζί
της, επάνω στις γραμμές που γυάλιζαν στον ήλιο.
Πέρασε το μισό σχεδόν της διαδρομής, χωρίς να το καταλάβω, χαμένος μέσα στις σκέψεις μου, προχωρημένο απόγευμα,
σε λίγο σουρουπώνει.
Συνέχεια...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου