ΧΑΡΑΚΑΣ…
Τα νέα είχαν φτάσει ποιο γρήγορα απ’ εμένα στο σχολείο την άλλη ημέρα.
Με κάλεσαν στο γραφείο, κι’ ο διευθυντής με χτύπησε μ’ ένα τετράγωνο
μαύρο χάρακα στις παλάμες. Πόνεσα πολύ
στην αρχή, ύστερα τα χέρια μου ήταν σαν ξένα δεν πονούσαν πια! Δεν έκλαψα ούτε παραπονέθηκα, δεν είπα
τίποτα, ο Χονδρογιάννης (μαζί με την μητέρα του) έξω από το γραφείο με κοίταξαν
ευχαριστημένοι, την ώρα που έφευγα τρίβοντας τα χέρια μου να τα συνεφέρω. Ποτέ δεν ανακάτευα την μάννα μου ή τ’ αδέλφια
μου, σ’ αυτές τις ιστορίες για τις οποίες καθάριζα μόνος μου. Μερικές φορές οι αντίπαλοι από ποιο μεγάλες
τάξεις ή και δυο μαζί, έδινα κ’ έτρωγα ξύλο τόσο καλά όσο και οι εκθέσεις μου,
που εξακολουθούσαν, η μία μετά την άλλη να διαβάζονται στην τάξη!
Μέρα με την μέρα το
καρπούζι μου μεγάλωνε στο ρέμα δίπλα στο νερό, μισοκριμένο εκεί στο ίδιο μέρος! Το πήρα στα χέρια μου, παγωμένο από τις
δροσιές της νύχτας, δυο φορές μεγαλύτερο απ’ όταν το πρωτοανακάλυψα! Ένας σουγιάς στρατιωτικός με σπασμένη λαβή
(σκουριά καθαρισμένη) λάφυρο της περιοχής που συνεχώς εξερευνούσα μόνος,
εργαλείο και φίλος αχώριστος. Μ’ αυτόν
έκοψα το καρπούζι μου, προσεκτικά γεμάτος περιέργεια δοκίμασα την κατακόκκινη
σάρκα του! Εσάστησα απ’ την γλύκα, και
η παγωμένη φρέσκια γεύση του χαράχτηκε
στην μνήμη μου, σαν όμορφη ανάμνηση για τις δύσκολες στιγμές της ζωής μου για
πάντα!
Μ’ αυτή... την γεύση στα χείλια
ξύπνησα στο λεωφορείο λίγο πριν την
στάση, στο Καβούρι. Κούμπωσα το μπουφάν
μου μέχρι επάνω πριν φθάσω στην Πύλη.
Συνέχεια…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου